Gelijkwaardig belonen: wat is het?

De gelijkwaardige beloning, wie in Uitzendland kent hem niet. Een afwijking van de wet bij cao. Namelijk bij de CAO voor Uitzendkrachten. Wettelijk is vastgesteld dat er geen verschil mag zijn in de beloning tussen eigen werknemers en flexwerkers. Dit staat in artikel 8 van de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (Waadi). Dat betekent dat de arbeidsvoorwaarden op alle vlakken een-op-een hetzelfde moeten zijn. Maar in de CAO voor Uitzendkrachten wijken we hier als flexbranche vanaf en daardoor hoeft het niet een-op-een hetzelfde te zijn, maar moet het gelijkwaardig zijn. De waarde van alle arbeidsvoorwaarden bij elkaar opgeteld, moet dus gelijk zijn.

Elk uitzendbureau is verplicht om de gelijkwaardige beloning vanaf de eerste werkdag van de flexwerker toe te passen.

Geschiedenis gelijkwaardige beloning

Voordat we het over de inhoud van de gelijkwaardige beloning gaan hebben, eerst even een geschiedenisles.

Uitzenden is iets wat we al jaren doen. In 1960 startte Frits Goldschmeding het welbekende uitzendbureau Randstad en in 1961 werd de eerste overkoepelende organisatie opgericht: de Algemene Bond Uitzendondernemingen, oftewel ABU. In de jaren '60 en tot lang daarna bestond er nog geen inlenersbeloning in Uitzendland en dit had de nodige gevolgen.

Zoals je weet is uitzenden een manier waarop uitzendbureaus werknemers en werkgevers samenbrengen. Toch is het niet altijd zo mooi geweest als het lijkt. Voor lange tijd bestond de gelijkwaardige beloning niet en bestond de branche vooral uit zogenoemde 'cowboys'. Deze 'cowboys' waren uitzendbureaus die niet per se het beste voorhadden met hun uitzendkrachten. Zij hielden bij het uitzenden van personeel vaak alleen rekening met het Wettelijk Minimumloon (WML). Wie je ook was en waar je ook vandaan kwam, iedereen werd ingeschaald in de loonschalen van de ABU. Zo ontstond er een hoop onrust tussen de eigen medewerkers van de inlener en de uitzendkrachten. Veel uitzendkrachten kwamen erachter dat ze een lagere beloning kregen dan de eigen werknemers van de inlener die exact hetzelfde werk deden. Je kan je voorstellen dat deze uitzendkrachten hier niet blij mee waren, en terecht. De partijen binnen Uitzendland kwamen tot de conclusie dat dit zo niet langer kon. Om de ongelijkheid tegen te gaan, is de Waadi in het leven geroepen. Sinds de invoering van deze wet zijn de cowboys niet meer toegestaan in Nederland en is de rust tussen de uitzendkrachten en de eigen medewerkers van de inlener teruggekeerd.

Gelijkwaardig belonen

Als een flexkracht aan het werk gaat bij de klant moet je dus kijken naar de arbeidsvoorwaarden die gelden voor de flexkracht. Een flexkracht valt onder de CAO voor Uitzendkrachten en de regels die hierin staan, zijn van toepassing op de flexkracht. Uitzenden is uitzenden niet, als er geen uitzondering is. Er moet namelijk voor alle arbeidsvoorwaarden worden gekeken naar de cao of eigen arbeidsvoorwaarden van de klant.

De arbeidsvoorwaarden van een flexwerker bepaal je aan de hand van wat het personeel in soort gelijke functies verdient. Dit betekent dat de arbeidsvoorwaarden worden bepaald zoals in de cao van de inlener of in de regeling van de inlener. De meeste klanten volgen een cao, maar het kan ook zijn dat een klant een eigen regeling heeft beschreven. Dit houdt in dat de klant geen cao volgt, maar zelf de arbeidsvoorwaarden voor het personeel heeft vastgelegd, rekening houdend met de arbeidswetgeving. Het is mogelijk dat een flexwerker per inlener anders wordt beloond.

Door afwijken bij cao, hebben we het niet over gelijk belonen, maar over gelijkwaardig belonen. Het gaat dus niet om het toepassen van exact dezelfde arbeidsvoorwaarden, maar dat de totale waarde van het arbeidsvoorwaardenpakket voor de flexwerker minimaal gelijk is aan die van een vaste medewerker bij de klant die een gelijke of vergelijkbare functie heeft. Alle arbeidsvoorwaarden moeten bij elkaar opgeteld dezelfde totale waarde hebben. Niet elk onderdeel hoeft dus precies hetzelfde te zijn, zolang de optelsom maar klopt.